Orde in het maatschappelijk middenveld komt er aan!

Orde in het maatschappelijk middenveld komt er aan!

Overal in het maatschappelijk middenveld heerst er enige mate van “onrust”. Dit geldt niet alleen voor zorginstellingen, ziekenhuizen, woningcorporaties en gemeenten. Nee ook alle andere welzijnsorganisaties hebben hier mee te maken. In de kranten staan bijna elke dag wel artikelen over organisaties waar het niet helemaal gaat zoals het zou moeten.

Kenmerkend voor de situatie waarin deze organisaties verkeren is het feit dat er zoveel in hun omgeving verandert dat zij op zoek moeten naar een nieuw evenwicht in deze dynamische wereld. Uit discussies in de media komt hier vaak de verminderde financiële middelen en de ICT-ontwikkelingen als de hoofdoorzaken naar voren. Maar is dat zo?

Recentelijk blijkt ook steeds meer dat bv. gemeenten, corporaties en ziekenhuizen zo slim met de nieuwe middelen en realiteit om gaan dat er toch weer wat geld over blijft om aan de reserves toe te voegen. Hoe kan dit nou?

Volgens mij komt dit met name doordat al de genoemde organisaties nu gedwongen worden om een heldere visie op te stellen waar ze nu wel en waar ze nu niet van zijn. Voor zaken die niet meer als vanzelfsprekend tot hun takenpakket behoren worden nieuwe samenwerkingsverbanden gezocht die de efficiency en effectiviteit vergroten. Zo zie bv. je de rol van corporaties in sociale teams toenemen, omdat zij heel vaak in een vroeg stadium problemen bij huishoudens kunnen constateren als er bv. een reparatie wordt uitgevoerd. Hierdoor wordt uiteindelijk geld bespaard en kunnen met de zelfde middelen meer mensen worden geholpen. Maar centraal blijft staan dat de visie en toegevoegde waarde van de organisatie voor een ieder duidelijk moet zijn. Dit helpt zeer om in de dynamische omgeving ordening aan te brengen.

Daarnaast geldt dat in de dynamische omgeving een groter beroep wordt gedaan op mensen om spontaan en adequaat te handelen op basis van hun kennis en ervaring. Veel minder dan vroeger kan/mag er geleund worden op systemen of processen waarop streng door managers wordt toegezien op naleving. Deze roep om meer verantwoordelijkheid en meer professionaliteit zie je overal terugkomen. Te vaak wordt dit nog afgedaan met “dat kan niet want de overheid stelt strenge regels”. Ook dat is waar, maar als we niet zelf de verantwoordelijkheid op een goede manier oppakken, de ICT de meer routinematige zaken laten regelen en zelf de “randjes” van de regelgeving af en toe opzoeken dan verandert er niets en “krijgen we wat we altijd al gekregen hebben” en dat willen we (managers, medewerkers en klanten) niet meer.

Het is in dit speelveld, waarin ik graag opereer en ook inspirerende mensen tegenkom die hierover nadenken. Hoofdconclusie voor mij is in ieder geval dat er in deze dynamische wereld nog steeds zelfcorrigerende mechanismen of ordeningsprincipes zijn en ontstaan die ons weer houvast geven. Dat spreekt mij als econoom aan en stelt mij ook weer gerust. Ik geef hier graag op een constructieve en praktische wijze invulling aan samen met anderen.

Henk Gravesteijn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.